Gedichtenbundel
Geletterd in Filosofie

G351 | De Wending van het Zijn

Wat is een ik, als tijd vergaat,
Een golf die door het niets toe slaat?
Een flits van stof, een kort besef,
Dat stervend in het denken lef?

Bestaat het zijn, of vult het slechts
De lege vaas van onze echtheid slechts?
Een naam, een lijf, een vage grens,
Of louter spiegel van een wens?

We zoeken zin in wat niet spreekt,
Verweven taal met wat ontbreekt.
Het zelf, zo vaak als kern geprezen,
Is soms slechts wat nog niet is geweest.

Toch denken wij, dus zijn wij daar?
Of is dat "wij" slechts schijnbaar waar?
Wie denkt zichzelf tot in zijn kern,
Vindt leegte en wellicht iets ern'

G352 | Het Leven

Het leven is geen rechte lijn,
Geen pad, geen plan, geen vast domein.
Het komt en gaat als wind op zee,
Een stroom waarin men drijft, of breekt.

We zoeken vorm in wat vervloeit,
Betekenis die zich nooit boeit.
We bouwen werelden in ons hoofd,
Terwijl de tijd die stil ontrooft.

Het leven luistert niet naar wens,
Het kent geen recht, geen vaste grens.
Het is. En wij zijn slechts erbij,
Een bijzin in een groot verzij.

Toch dragen wij het als een plicht,
Als vuur dat in het donker ligt.
Niet om te winnen, maar te zijn,
Een vonk, absurd en toch zo fijn.

G353 | Hoop

Hoop is geen licht dat zeker schijnt,
Maar schaduw die zich niet vergrijpt.
Geen weten dat de dingen keert,
Maar stilte die zich zacht begeert.

Zij leeft niet in wat vast omlijnd,
Maar in wat breekt, verschuift, verdwijnt.
In wat we missen, nooit bereikt,
En toch ons denken blijft verrijkt.

Ze is het wachten zonder tijd,
Een sprong in wat ons nooit bevrijdt.
Geen vlucht, geen leugen, geen verweer,
Maar iets dat fluistert: “misschien meer.”

En wie haar draagt, al is het zwaar,
Bewijst dat leegte ook iets waar'.
Want hoop is geen beloofde winst,
Maar dat het niets niet alles is.

G354 | Wanhoop 

Wanhoop is geen diepgeworteld geloof,
Maar een leegte die zich haast verheft.
Geen val die stopt, geen stilte meer,
Maar een schreeuw die het alles verscheurt.

Zij groeit in wat men niet meer ziet,
In ogen die geen horizon biedt.
Ze voedt zich met wat nooit is gekomen,
En hult het hart in schaduwen, ongedwongen.

Wanhoop is niet wat eindigt, nee,
Maar wat niet begint, wat eeuwig bleef.
Het is de ruimte zonder lucht,
Een stilte die de ziel verpucht.

En wie haar voelt, die begrijpt het recht:
Dat alles breekt, en niets verwacht.
Wanhoop is geen lijden dat verdwijnt,
Maar het moment waarin de tijd bevriest.

G356 | Verlangen

Verlangen is geen pad dat leidt,
Maar een reis die nooit verzwijnt of deelt.
Geen eindbestemming, geen duidelijk zicht,
Maar een schaduw die zich nooit verhicht.

Het groeit in wat niet wordt bereikt,
In stilte waar het hart zich slijpt.
Een leegte die niet vullen kan,
Maar toch ons dwingt om verder te gaan.

Verlangen is niet wat men bezit,
Maar wat men zoekt en nooit vergit.
Het is de horizon zonder lijn,
Die ons beweegt, maar nooit doet schijn.

En wie het volgt, weet dat het leeft,
In alles wat het nooit verweven heeft.
Verlangen is de dans van tijd,
De wijsheid van wat altijd ontbreekt.